Eerst accepteren, dan pas zoeken naar oplossingen

We zijn vaak heel snel in het grijpen naar iets wat het ongemak weg moet nemen. Neem iets simpels als verkouden worden. Je voelt je slap, je hoofd zit vol, je energie is weg. En nog voordat je echt hebt geaccepteerd dat je lichaam even op de rem staat, sta je al bij de drogist of in de keukenkast: drankjes, pillen, sprays, alles om je zo snel mogelijk weer “normaal” te voelen.

Op zich logisch. Niemand wil zich rot voelen.

Ik heb zelf die neiging ook lang gevolgd.

Toen ik vastliep in periodes van stress en uiteindelijk richting burn-out ging, was mijn eerste reflex niet: stilstaan. Het was juist doorgaan en fixen. Als ik maar de juiste methode vond, de juiste coach, de juiste ademhalingstechniek, dan zou het wel weer goed komen. Ik ben behoorlijk lang bezig geweest met zoeken naar oplossingen terwijl mijn lichaam eigenlijk al heel duidelijk iets anders aan het aangeven was.

Bij burn-out en langdurige stress zie je dat vaak terug. Je systeem staat al tijden onder druk: vermoeidheid, spanning in je lijf, slecht slapen, een soort constante alertheid of juist leegte. Maar in plaats van echt te erkennen: ik ben overbelast, ga je nog een laag erbovenop bouwen met oplossingen.

Therapie, coaching, ademwerk, supplementen, nieuwe routines… allemaal niet verkeerd op zichzelf. Maar als je het inzet terwijl je diep vanbinnen nog in gevecht bent met wat je voelt, wordt het vaak een soort pleister op iets wat eigenlijk om rust vraagt.

Wat ik zelf moest leren, is dat ik steeds opnieuw probeerde om iets weg te krijgen wat eigenlijk eerst gezien wilde worden. Mijn spanning, mijn vermoeidheid, mijn lichamelijke signalen. Ik wilde er vanaf, in plaats van er even bij te blijven.

En precies daar zit het verschil. Het is eerlijk durven zeggen: zo voel ik me nu, dit is wat er in mijn systeem gebeurt, ik kan dit niet wegduwen zonder de rekening later te betalen.

Acceptatie betekent niet dat je het goedkeurt of dat je niks meer doet. Het is veel praktischer dan dat. Het is eerlijk durven zeggen: zo voel ik me nu, dit is wat er in mijn systeem gebeurt, ik kan dit niet wegduwen zonder de rekening later te betalen.

Dat is vaak het moeilijkste stuk, omdat je gewend bent om te schakelen, te verbeteren, te herstellen. Maar als je dat even niet doet, gebeurt er iets belangrijks: de extra spanning bovenop de spanning valt weg.

Bij stress en angst is dat heel herkenbaar. Dat “aan” staan, het gejaagde gevoel, de druk op je borst of hoofd. Vaak komt daar nog een tweede laag bovenop: de strijd ermee. “Dit moet weg.” “Ik zou me niet zo moeten voelen.” En juist die tweede laag maakt het vaak zwaarder.

Bij lichamelijke klachten werkt het net zo. Pijn in je nek, spieren of hoofd, vermoeidheid die niet wegtrekt. Hoe harder je probeert het te controleren of te fixen, hoe meer je systeem eigenlijk in alertheid blijft.

Acceptatie is daarin geen eindpunt, maar een andere ingang. Het moment waarop je stopt met duwen tegen wat er al is.

En ik merk zelf nog steeds: zodra ik dat doe, wordt het niet meteen opgelost, maar wel rustiger. Er komt ruimte. En vanuit die ruimte worden de keuzes die ik maak ook anders. Minder vanuit paniek, meer vanuit afstemming.

Acceptatie is voor mij uiteindelijk niet iets geworden wat ik “moet kunnen”, maar iets wat me terugbrengt naar de basis: eerst zien wat er is, pas daarna kijken wat er nodig is.

En precies daar zit de kern: pas wanneer acceptatie er echt mag zijn, kunnen tools en technieken je ook daadwerkelijk gaan helpen, niet als vlucht, maar als ondersteuning.